Եղավ այն, ինչ պետք է լիներ և ինչ կանխագծված էր

Այստեղ ժողովուրդը ստամոքսի ցավով չի տառապում, այլ՝ Հայրենիքի:

Հայրենի՛ք ունենալու:

Ապագա՛ ունենալու:

Հետևանքները տեսնելու համար պարտադիր չէ պայծառատես լինել. պետք է ուղղակի իրատես լինել, բաց աչքերով նայել իրականությանը, ոչ թե այնպես, ինչպես հարմար է կամ ինչպես ուզում ենք:

Ձմռանը դիմակայելու համար են բացել ճանապարհը, որ պահեստավորեն, իսկ հետո...

Որոշ ժամանակ անց՝ Բերձորի միջանցքը ինչ-որ պատճառաբանությամբ կրկին կփակվի, և որպես միակ «այլընտրանքային ճանապարհ»՝ կմնա Ակնայի ճանապարհը: Այդ ժամանակ՝ էլ ի՞նչ Հակարիի կամրջի անցակետ, էլ ի՞նչ ռուս խաղաղապահ կամ ի՞նչ «Կարմիր Խաչի միջազգային կոմիտե»:

Այդ ժամանակ կրկին առաջ կբերվի «համակեցության» գաղափարը. մնում է միայն հասարակ ժողովրդին թողնեն ընտրություն կատարել (ինչին ևս խիստ կասկածում եմ):

Չեմ ուզում դեռևս լիովին հավատալ, որ սա էր մեր՝ բոլորիս պայքարի արգասիքը:

Հայրենասիրություն բառից սարսռում եմ արդեն. մի՞թե Հայրենիք թողեցին, որ սիրես:

Բնավ չմտածեք, թե մերժում եմ այդ գաղափարախոսությունը. Հայրենիքն ու Հայրենասիրությունը արյանդ, ամեն մի բջիջիդ մեջ է լինում, անգամ՝ նախքան լույս աշխարհ գալդ, բայց... մենք Հայրենիքը սիրեցինք, պաշտպանեցինք, փայփայեցինք, որպեսզի կայուն ու անսասան մնան այս ապիկարների, սրիկաների աթոռները:

Նույնն էլ վաղն է սպասվում:

Որպես գլխաքանակ պահում են, որ, Ատված չանի, օրհասի ժամին ուղարկեն ռազմաճակատ (գիտեք՝ ում են ուղարկել միշտ էլ), իսկ իրենք կառչած մնան իրենց աթոռներին և մեր արյան հաշվին միլիարդներ դիզեն:

Չգիտեմ...

Յուրաքանչյուր ոք իր դիրքորոշումն է հայտնում, իր խորհուրդներով է կիսվում, բայց...ուտոպիայից դուրս են Հայրենիքի ցավով արնաքամ լինող խոհերս:

Բորիկ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆ

Մեկնաբանություններ